Tego o Oszukać przeznaczenie nie wiedziałeś!

Co łączy jeden z najsłynniejszych horrorów lat 2000. z tragiczną śmiercią polskiej Miss International? Większość fanów „Oszukać Przeznaczenie” nie ma pojęcia, że ta krwawa franczyza wcale nie zaczęła się od wielkiego ekranu, ale od… odrzuconego scenariusza do „Z Archiwum X”. To, co dziś znamy jako walkę licealistów z samą Śmiercią, miało być sprawą Muldera i Scully o roboczym tytule „Lot 180”. Ale najmroczniejszy w tym wszystkim jest fakt, że u podstaw tej historii leży prawdziwa tragedia lotu TWA 800 i losy Agnieszki Kotlarskiej – Polki, która jako jedyna oszukała przeznaczenie na lotnisku, by kilka tygodni później spotkać je pod własnym domem. Zapnijcie pasy. Dziś odkryjemy mroczne kulisy powstania serii, która sprawiła, że każdy z nas zaczął bać się własnej łazienki.

Materiał ten obejrzysz także na Youtube:

Scenarzysta filmu Jeffrey Reddick i reżyser James Wong w wywiadzie przyznali, że początkowo film miał być koncepcją scenariusza serialu Z Archiwum X. Wong był scenarzystą i producentem wykonawczym Z Archiwum X. Reddick wymyślił fabułę Oszukać przeznaczenie, aby zaadoptować ja na odcinek swojego ulubionego serialu. Scenariusz był zainspirowany horrorem Ocalały z 1984 roku, w którym kobieta, która jako jedyna przeżyła katastrofę lotniczą, zaczyna być nawiedzana przez zmarłych, których Śmierć tymczasowo używa jako narzędzi, próbując ją zabić i skorygować swój plan, zabijając przy tym każdego, kto podejrzewa, że ​​to ona. W napisanym scenariuszu to Mulder i Scully prowadziliby śledztwo w sprawie zdawałoby się przypadkowych śmierci i próbowaliby przeżyć. Odcinek ten miał nosić tytuł Lot 180. Scenariusz ten trafił do Jamesa Wonga i producenta Chrisa Bendera, który zasugerował, aby przekuć go w skrypt pełnometrażowego filmu.

Jeffrey Reddick wpadł na napisanie scenariusza po przeczytaniu artykułu w gazecie o katastrofie samolotu linii Trans World Flight 800 w lipcu 1996 roku na trasie z Nowego Jorku do Paryża. Jedną z podróżujących felernym lotem miała być Agnieszka Kotlarska, polska Miss International 1991 roku. Kobieta zrezygnowała jednak z podróży z powodu przesunięcia sesji zdjęciowej. Tym samym miss oszukała przeznaczenie. Jednak nie na długo. Niestety kilka tygodni po katastrofie, 27 sierpnia 1996 roku Agnieszka Kotlarska została zadźgana nożem przez Jerzego L. na oczach męża i córki w okolicach swojego domu w Polsce. Sprawca, obsesyjnie zakochany w modelce, został skazany na 15 lat pozbawienia wolności. Morderca wyszedł na wolność w 2012 roku.

Ale tragiczna historia Miss International to tylko wierzchołek góry lodowej. To, co twórcy przemycili w technicznych detalach filmu, do dziś budzi ciarki u tych, którzy znają akta śledztwa lotu TWA 800.

Co ciekawe Oszukać przeznaczenie zapożycza więcej elementów z lotu Trans World Flight 800. Samolot z 17 lipca 1996 roku przewoził francuski szkolny klub. W pewnym momencie maszyna nagle eksplodowała. Późniejsze śledztwo prowadzono pod kątem ewentualnego celowego działania. Sprawdzana hipotezę wybuchu bomby, a później pocisku ziemia-powietrze. Podobnie jak w przypadku filmu, ostatecznie ustalono, że katastrofa była wynikiem awarii mechanicznej, a dokładniej eksplozji centralnego zbiornika paliwa.

W filmie wykorzystano także prawdziwe reportaże z miejsca katastrofy lotu 800, aby wyglądały bardziej autentycznie.

Ta surowa, niemal mechaniczna brutalność prawdziwej tragedii postawiła twórców przed największym wyzwaniem: jak w filmie pokazać siłę, która jest tak wszechobecna, a jednocześnie… całkowicie niewidzialna?

Początkowe włodarze studia obawiali się, że bezpostaciowa śmierć będzie zbyt mało efektowna i spektakularna. Uważali, że co to za morderca, którego nie możesz zobaczyć. Ostatecznie jednak Jeffrey Reddick przekonał ich do swojego pomysłu. Co prawda w filmie na moment pojawia się cienista, falująca postać, ale nie ma konkretnego kształtu jak kościotrup w kapturze z kosą, aby nie nadawać jej żadnej religijnej ani społecznej wersji tego, jak miałaby wyglądać Śmierć. Reddick był pewny, że niewidzialna siła, która ściga bohaterów to pomysł na jeden, góra dwa filmy. Nie spodziewał się, że powstanie z tego cała franczyza.

W pierwszej wersji scenariusza ocalałymi, którzy wysiedli z samolotu, było siedmiu dorosłych nieznajomych. Postanowiono zamienić ocalałych na licealistów ze względu na popularność w tamtym czasie teen slasherów z Krzykiem na czele.

Scena rozgrywająca się w samolocie, w którym giną pasażerowie była tak efektowna i przerażająca dzięki planowi zdjęciowemu, który zbudowali twórcy. W wielkiej hali zbudowano replikę wnętrza samolotu v skali jeden do jednego zamocowaną na potężnym, trzytonowym ramieniu, które mogło poruszać samolotem 45 stopni na boki i 60 stopni w tym i przód. Samolot ważył ponad 20 ton i mieścił 89 statystów. Gimbal, który poruszał samolotem realistycznie oddawał grozę awarii silnika w powietrzu. Krzyki aktorów wewnątrz makiety były ponoć autentyczne, gdy miotano nimi na wszystkie strony. Reżyser James Wong przyznał, że bał się, iż aktorzy będą wymiotować na planie.

Ale fizyczna groza na planie to był dopiero początek. Podczas gdy inżynierowie budowali gigantyczne ramiona poruszające samolotem, Jeffrey Reddick w swojej głowie budował jeszcze mroczniejszą wersję tej historii – taką, która uderzała prosto w psychikę bohaterów.

Początkowo to nie sama Śmierć miała powodować spektakularne zgony ocalałych z katastrofy. Jeffrey Reddick zakładał, że Śmierć będzie wykorzystywać poczucie winy bohaterów, aby wpędzać ich w makabryczne sytuacje, w których ostatecznie popełnialiby samobójstwo. Np. Todd miał się sam powiesić. Włodarze studia uznali taki zabieg jednak za zbyt mroczny. Todd nadal został powieszony w łazience, ale mechanizm, który do tego doprowadził był inny. Reddick przyznał, że bardzo brakowało mu jednej sceny z wczesnej wersji scenariusza, w której na stacji metra Carterowi objawia się duch jego zmarłej dziewczyny. Duch przedstawia mu ile wyrzeczeń ją kosztowało, aby być dla niego piękna. Potem zaczyna wymiotować – ujawniając, że była bulimiczką, próbującą zachować szczupłą sylwetkę dla niego. On to widzi i jest tak przerażony, że rzuca się pod wagon metra. Wymiotowanie jelitami to miał być hołd dla filmu Miasto żywej śmierci Lucio Fulciego.

Włodarze studia New Line postanowili pierwotny tytuł filmu Lot 180 zmienić na Oszukać przeznaczenie z obawy przed pomyłką z innymi filmami takimi jak Air Force One, czy Lot skazańców. Liczne nawiązania do liczby 180 nawiązują również do pierwotnego tytułu. Lot, którym lecą bohaterowie ma numer 180. Liczba ta pojawia się w pokoju Alexa na zegarze zmieniając się z 1:00 na 180. Ponoć nakręcenie tej jednej sceny zajęło aż pięć dni. W ostatniej scenie w kawiarni szyld, który wyrywa się z uchwytów obraca się tworząc napis 180.

W filmie pojawia się także liczba 666, gdy Alex spogląda z rękawa na wózek bagażowy. Liczba 666 kojarzona jest ze złem.

Tytuł filmu pojawia się na opasce przyczepionej przez stewardesę na bagażu Alexa.

Te ukryte w tle liczby to jednak tylko wierzchołek góry lodowej. Prawdziwa gra z widzem zaczyna się tam, gdzie twórcy – niczym sama Śmierć – zaczynają podpowiadać nam, kto i w jaki sposób za chwilę pożegna się z życiem.

W Oszukać przeznaczenie jest wiele nawiązań do przyszłych wydarzeń ukrytych przed mniej uważnym widzem w wydawałoby się nieistotnych scenach, czy elementach. Przede wszystkim jeśli chodzi o przyszłe zgony bohaterów. Już w napisach początkowych zapowiedziano dwie śmierci: wisząca lalka zwiastuje śmierć Toda, a obrazek gilotyny in książce śmierć Billy’ego. Sam Todd również zapowiada swoją śmierć. Po tym, jak Christa Marsh i Blake Dreyer pytają Alexa, czy byłby skłonny się zamienić, Tod wykonuje gesty duszenia w kierunku Alexa. Śmierć Billy’ego jest zasygnalizowana drugi raz. Gdy ten patrzy w górę na startujący samolot, na jej twarzy widać odbicie samolotu. Leci on po linii prostej dokładnie w miejscu, gdzie później w filmie odłamek samochodu go dekapituje. Śmierć Terry zapowiedziana jest przez zdjęcie autobusu.

A teraz przygotujcie się na prawdziwy maraton ciekawostek. Twórcy ukryli w nazwiskach bohaterów cały panteon kina grozy. Lecimy z tym!

Większość postaci w filmie otrzymała imiona od twórców horrorów lub gwiazd czarno-białych filmów grozy: Terry Chaney został nazwany na cześć aktora Lona Chaneya popularnego w latach 20. który wcielił się m.in. w Quasimodo, czy Upiora z Opery. Toda Waggnera nazwano na cześć George’a Waggnera, reżysera Wilkołaka. Alexa Browninga nazwano na cześć Toda Browninga, reżysera Draculi z Belą Lugosim. Larryego Murnau na cześć reżysera F.W. Murnau, który wyreżyserował Nosferatu. Agenta Schrecka na cześć Maxa Schrecka, który zagrał główną rolę w Nosferatu. Blaka Dreyera na cześć Carla Theodora Dreyera, który wyreżyserował Vampyra w 1932 roku. Howarda Siegela na cześć reżysera Dona Siegela, który wyreżyserował Brudnego Harry’ego, Billy’ego Hitchcocka na cześć Alfreda Hitchcocka, a Valerie Lewton na cześć producenta filmów grozy Vala Lewtona.

W role Alexa i Clear wcielili się Devon Sawa i Ali Larter. Początkowo jednak planowano w tych rolach obsadzić Tobey Maguira i Kirsten Dunst, na dwa lata zanim para zagrała główne role w Spider-Manie. Do roli Clear rozpatrywano także Jessicę Biel. Clive Barker, reżyser takich horrorów jak Hellraiser, czy Nocne plemię był pierwszym kandydatem do stanowiska reżysera.

Niezależnie od tego, kto ostatecznie stanął przed kamerą, a kto za nią, jeden element pozostał niezmienny i stał się dźwiękową sygnaturą nadchodzącego zła. Mowa o utworze, który w kontekście tej serii nabiera wyjątkowo makabrycznego znaczenia.

Pieśń śmierci, czyli muzyka która zwiastuje pojawienie się Śmierci i zgon któregoś z bohaterów to “Rocky Mountain High” skomponowana przez muzyka Johna Denvera. Można ją usłyszeć w łazience przed lotem, oraz w końcówce wykonywana przez ulicznego grajka. Co ciekawe John Denver zginął w katastrofie lotniczej.

Oryginalne zakończenie Oszukać przeznaczenie ukazuje Alexa, który ryzykuje życie, by uratować Clear Rivers z samochodu, na którym wylądował iskrzący kabel elektryczny. Udaje mu się to i pozornie sprawia, że ​​Śmierć pomija kolejność, kończąc tym samym ciąg zgonów. Ostatecznie Alex, Clear i Carter udają się do Paryża, aby odbyć podróż, którą pierwotnie planowali. Alex zdaje sobie jednak sprawę, że pomylił kolejność śmierci w swojej wizji.

Alex wstaje, by wyjść, ale omal nie ginie w kolejnym dziwacznym wypadku. Carter go jednak ratuje w ostatniej chwili. Alex ujawnia, że nie był następny w sekwencji, a w ostatnim ujęciu widać spadający gigantyczny neon, miażdżący Cartera. Krótko mówiąc, zakończenie Oszukać przeznaczenie zapowiada trend, który będzie kontynuowany w kolejnych częściach, w których ocaleni myślą, że pokonali Śmierć, a w ostatnich chwilach okazuje się, że się mylili.

W alternatywnym zakończeniu Clear wysiada z samochodu, a Alex będąc w środku umiera w skutek płomieni. Następnie akcja przenosi się kilka miesięcy w przód. Clear jest w szpitalu. Urodziła syna, Alexa Browninga II.

Okazuje się, że ona i Carter przeżyli ponieważ udało im się oszukać Śmierć, stosując dwie kluczowe metody: nowe życie i śmierć ostatniej osoby w sekwencji Śmierci. Śmierć nie mogła zabić Clear, gdyż nosi w sobie nowe życie, więc zabijając ją zabiłaby jej nienarodzone dziecko. Jak powiedział Jeffrey Reddick scena szpitalna miała być nakręcona w stylu Martwego zła, gdy Śmierć podąża korytarzem zbliża się do twarzy dziewczyny i rozumiejąc co się stało zawraca.

Zrezygnowano jednak z tego zakończenia, a koncepcja oszukania Śmierci przez nowe życie powróciła dopiero w drugiej części filmu.

Niezależnie od tego, czy wierzycie w przeznaczenie, czy w czysty przypadek, historia „Lotu 180” i tragiczne losy polskiej Miss pokazują, że rzeczywistość potrafi pisać mroczniejsze scenariusze niż Hollywood.