Uszkodzenie mózgu (1988) – recenzja

Reżyseria: Frank Henenlotter
Kraj produkcji: USA

Uszkodzenie mózgu z 1988 roku to absolutnie szalony body horror w reżyserii Franka Henenlottera, twórcy, który w przeszłości dał nam takie klasyki gatunku jak Wiklinowy koszyk czy Frankenhooker.

Fabuła skupia się na Brianie, nastolatku, który zaprzyjaźnia się z niezwykle dziwacznym, ale na swój sposób urzekającym pasożytem o imieniu Aylmer. Stworek, przypominający zębatą mackę, zamieszkuje w ciele chłopaka i serwuje mu potężne, narkotyczne doznania przypominające trip po LSD. W zamian oczekuje jednak makabrycznej zapłaty: świeżych ludzkich mózgów.

Tym, co najbardziej bawi i przeraża zarazem, jest sam pasożyt. Aylmer dysponuje tak przekonującym, kojącym głosem, że widz niemal sam miałby ochotę pozwolić mu wbić żądło we własny kark. Jego teksty są po prostu rozbrajające, zwłaszcza gdy ze stoickim spokojem tłumaczy Brianowi, jak to razem polują na ludzi i wysysają ich mózgi, z czego chłopak następnego dnia zupełnie nie zdaje sobie sprawy.

Wizualnie film to czysta kwintesencja kina klasy B. Znajdziemy tu efekty specjalne tak gumowe, że już bardziej sztuczne być nie mogą, ale właśnie w tym tkwi cała kupa swoistego uroku epoki lat 80. To produkcja, która idealnie wpisuje się w klimat krzykliwych okładek z dawnych wypożyczalni kaset VHS. Twórcy nie biorą jeńców, serwując nam po drodze kilka zupełnie odjechanych sekwencji: od narkotycznych wizji Briana o rozpadzie własnego ciała, aż po absolutnie absurdalny oralny atak pasożyta z rozporka.

Krótko mówiąc: jazda bez trzymanki i pozycja obowiązkowa dla fanów uroczo obrzydliwego kina z epoki kaset wideo.