Reżyseria: Jon Keeyes
Kraj produkcji: USA

Niegrzeczna zakonnica siostra Lu wraz z innymi pasażerami jadą pociągiem z Montrealu do Nowego Jorku. Wkrótce potężny demon przejmuje kontrolę nad pociągiem, który zaczyna pędzić przed siebie. Siostra Lu jest jedyną osobą, która może stawić czoła demonowi. Musi się jednak spieszyć zanim pociąg się wykolei.

Pociąg do piekła w całości rozgrywa się w pędzącym pociągu z jedynie garścią postaci, którzy próbują przeciwstawić się demonowi opętującemu ich jeden po drugim, a także zatrzymać pociąg, który bez żadnej kontroli gna przed siebie.

Jest tu tyle głupich pomysłów że aż ciężko uwierzyć. Chociażby sposób jaki wymyślili na ochronę przed demonami. Albo dziesięciolatka obmyślająca plan jak uratować pędzący pociąg przed wykolejeniem. Generalnie film wieje nudą, ataków demona, czy opętanych ludzi jest niewiele, a obiecywane niemal od początku filmu egzorcyzmy zrobiono na odwal się, aby były. Dodajmy do tego koszmarnie słabe efekty CGI. Napięcia tu za grosz, tempo jest ślamazarne.

Obowiązkowym punktem są przerysowani, papierowi bohaterowie. Mamy złodzieja, bystre dziecko, sztywniaka w garniturze, gościa chorego na serce… i kilka innych nieciekawych płaskich postaci. A najgorsza jest sama siostra Lu (w tej roli Katie Cassidy), której postać, przeszłość i motywacje wyjaśnione są ultrakrótkimi retrospekcjami. Jej przerysowana gra aktorska i rozwiązłe zachowanie zakrawa wręcz o parodię.

Pociąg do piekła to Train to Busan wannabe. Siermiężna rozrywka dla najbardziej odpornych. Zdecydowanie odradzam.