Szympans (2026) – recenzja

Reżyseria: Johannes Roberts
Kraj produkcji: USA, UK, Kanada, Australia

Lucy i jej koleżanki przyjeżdżają na tropikalne wakacje do jej domu rodzinnego na odludziu. Jej głuchoniemy ojciec hoduje w domu szympansa Bena, którego jego zmarła żona uczyła języka migowego. W pewnym momencie zwierzę wpada w szał i zaczyna mordować domowników.

Szympans to nie znowu taka głupia fabuła, gdyż wszyscy znamy historię szympansa Travisa, który zjadł twarz przyjaciółki swojej właścicielki.

Fabuła jest dość prosta i można by rzec, że to slasher w całości rozgrywający się w wielkim domu tylko zamiast mordercy w masce zabija małpa. A uwierzcie mi, że szympans ze wścieklizną to przeciwnik przerażający o wiele bardziej niż jakiś Ghostface, czy inny Jason. Film nieźle buduje napięcie, gdy nigdy nie możemy się spodziewać, gdzie czai się małpa, ani skąd wyskoczy. Oraz co zrobi, gdy już dorwie ofiarę. A krwawe sceny mimo, że ukazywane oszczędnie są całkiem brutalne zrealizowane są klasycznymi metodami.

Dzięki bardzo sprawnej realizacji ogląda się go jednym tchem. Film jest umiejętnie sfilmowany. Praca kamer i zdjęcia robią tu robotę, a przygrywająca muzyka syntezatorowa przywodzi na myśl ejtisową muzykę Carpentera, czy Goblinów. Kilka ładnych dziewczyn w horrorze o niebezpiecznym potworze zawsze też robi robotę, tym bardziej, że postacie są całkiem nieźle zarysowane, a nie papierowe.

Sam szympans został wykreowany pierwszorzędnie. Mamy tu aktora w bardzo realistycznym kostiumie, a nie efekty komputerowe.

Jedyny zarzut jaki mam to środkowa partia filmu jest nieco zbyt statyczna, gdyż pół fabuły rozgrywa się w basenie. To jednak tylko takie czepialstwo, bo dzieje się tam sporo, ale wolałbym chyba więcej różnorodności.

Nowy film Johannesa Robertsa odpowiedzialnego za równie sprawnie zrealizowany animal attack Podwodna pułapka to dobra rozrywka, która może podnieść nieco adrenalinę i sprawić, że od tej pory już zawsze będziecie podchodzić do szympansów z ograniczonym zaufaniem.